Son günlerde artan terör olayları nedeniyle yeniden Kürt Sorunu‘nu konuşmaya başladık. Aslında son bir yılda Demokratik Açılım gündeme geldiğinden beri en başta gelen gündem maddesi bu konu. Haber bültenlerinden, tartışma programlarından, köşe yazılarından bu konu ile ilgili söyleyecek sözü olanlara kulak vermeye çalışıyorum. Mesele o kadar yüzeysel ele alınıyor ki, aslında bunca yıldır konunun neden çözülemediğinin sebeplerini kolaylıkla görebiliyorsunuz. Ben detaylara girmeden bu konudaki temel yaklaşımımı ortaya koymaya çalışacağım. Detayları gelen yorumlar üzerine başka yazılarda ele almayı düşünüyorum.
1. Evet, bir “Kürt Problemimiz” var. Yıllarca görmezden gelinse de, hatta Kürtlerin bırakın dilini ve kültürünü, Kürtlerin varlığı bile yadsınsa da bu bir gerçek. Bu sorun “tek millet” ideolojisi çerçevesinde yok sayılan bir halkın, dilin, kültürün, kısacası temel insani hakların hak sahiplerine verilmemesi sonucu ortaya çıkmıştır. Gayri meşru güçlerin de Kürt halkı için bu teleplerden bir kısmını dillendiriyor olmaları bu talepleri haksız kılmaz. Aksine gayri eşru çevlerinin taban bulmasını engellemek için bir an önce iade edilmesi gereken haklardır bunlar.

2. Bu ülkede yaşayan insanların pek çoğu çeşitli gerekçelerle resmi ideoloji tarafından tehdit olarka görülmüş ve çeşitli baskılara uğramışlardır. Kimi milliyetinden ötürü, kimi inancından ötürü bu baskıya maruz kaldı. Fakat bunun sorumlusu herhangi bir kesim değil, resmi ideolojidir.

3. Uğranılan haksızlık ne olursa olsun, hiçbir gerekçe meseleyi silahla çözmeyi bir yöntem olarak görmeyi gerektirmez. Bunu bir yöntem olarak dayatanların haklı iken haksız duruma düştükleri bir gerçektir.

4. Meseleyi bunca zaman çözemeyen/çözmek istemeyen siyasi iradenin aksine bugünkü iktidar bence samimi bir yaklaşımla bu meseleyi çözmek, en azından çözüm sürecini başlatmak niyetinde. Elinde som bir yol haritası olmadığı doğru, kafasının biraz karışık olduğu da bir gerçek. Fakat içinde Kürk kökenlilerin de olduğu bir kesim bu meselenin devamından öyle ya da böyle rant sağladığı için çözümü engellemeye çalıştığı bir ortamda bazı şeylerin istenildiği halde kolaylıkla yapılamayacağını da görmek ve anlayışlı olmak gerekiyor.

5. Meseleye Kürt politikacılar açısından bakıldığında durum ilginç bir hal alıyor. Zira bu mesele çözüldüğünde hem çözen siyasi iradenin artacağı hem de kendilerine gerek kalmayacağı gerçeği onları sivri bir dile ve tabiri caizse bel altından vurmaya sevkediyor. “Öcalan’ın şartları bahane edilerek yapılan sokak eylemleri”, “meclisi basarız, Erdoğan’ı asarız” sloganları, “Habur gösterileri”, “PKK’nın muhatap alınması isteği” vs. vs. Siyasi iradenin ortaya konulmasının üzerinden geçen bir yılı aşkın sürede tam bir panik halinde çözüme destek verecek tek bir harekette bulunmadılar. Ne somut ve makul bir öneri geldi, ne de Anayasa değişikliği gibi demokrasi standartlarımızı yükseltecek adımlara destek verildi. Hatta bizzat kendisi parti kapatılmalarından şikayetçi olan BDP milletvekilleri, parti kapatılmasını zorlaştıran maddede bile olumlu oy vermediler. Bu çözümsüzlükten beslendikleri gerçeği ortaya çıkmaktadır.

6. Meselenin kritik yönlerinden biri de “muhatap” meselesidir. Siyasi bu iradeyi kiminle konuşacak? İmralı sakini yediği “çocuk katili” damgasayla muhatap olamayacağı, bu halkın böylesi bir durumu hazmedemeyeceği ortada. Eli silahlı PKK örgütü de makul bir muhatap olamaz. Zira böyle bir durum silahlı mücadeleyi hak aramada meşru bir yöntem olarak ortaya koyacaktır. Kendini Kürt halkının temsilcisi olrak gören BDP’de maşru bir muhatap değil kanaatimce. Kendini Öcalan’ın sözcülüğüne ve Kandil’in talimatlarına mahkum etmiş bir siyasi yapının meşruiyeti bile tartışmalı iken muhatap alınması mümkün değildir. Durum böyle olunca meselenin çözümünün yılların getirdiği birikmiş sorunlarla birlikte ne kadar zor olduğu ortaya çıkmaktadır.

7. Bu satırların yazarı Kürt kökenli biri olarak ne yaptığı siyaset bakımdan ne de talepleri bakımından BDP’yi temsilcim olrak görmemektedir. Bu durum Kürt kökenli vatandaşların kahir ekseriyeti için de böyledir. Bu siyasi oluşumun bir konu dışında siyasi bir söylemi yok. Kendi meşruiyetini sorgulatacak tarzda irqdelerini gayr-ı meştu odaklara ipoteklemiş durumdalar. Kışkırtıcı söylemlerle meseleleri çözmek bir yana çözüme bizzat mani olma rolü oynamaktadırlar. Çocukları öne sürüp onlara taş attırarak siyasi emellerine ulaşmak, sonra da tutuklanan bu çocukların neden tutuklandığının edebiyatını yapmak gibi harika(!) projeleri var. Uyguladıkları politika ve sivri söylemleri Kürt kökenli biri olarak bu satırların yazarında dahi çoğu zaman nefret duygusu uyandırıyor. Eğer amaçları kendilerini ötekileştirmek ve uzun vadede bir ayrıştırmaya hizmet etmekse doğru yoldalar. Ama eğer barış ve kardeşlikten bahsedeceklerse sahtekarlıktan uzaklaşıp samimiyetle işe koyulmaları gerekiyor.

Yorum ve önerilerinizi yazabilirsiniz. Saygılar…

4 views

Google Etiketleri:

• kürt sorunu düsünceler
• kürt sorunu üzerine makaleler